Zondag 17 augustus lees ik op Lowlands mijn korte verhaal Wachten met Janna voor. Dit verhaal is door de redactie van Duizend Woorden uit vele inzendingen gekozen tot winnaar van de wedstrijd Duizend Woorden @ Lowlands. Behalve een live masterclass, waarin mijn verhaal en twee andere verhalen worden besproken door A.L. Snijders en Arjen Lubach, wordt Wachten met Janna ook gepubliceerd in de Daily Paradise, de dagelijkse krant van Lowlands. Klik hier voor de digitale versie.

Mocht je zondag op Lowlands zijn en er is helemaal níets leukers te doen, loop dan om 14.00 uur even binnen in tent Echo 2, om het live mee te maken.

Op vrijdag 22 augustus om 21.00 uur wordt de uitzending van Duizend Woorden @ Lowlands uitgezonden op Radio 6. Meeluisteren kan via de livestream op de website van De Avonden.

En voor wie niet kan wachten, staat Wachten met Janna vanaf vandaag hier.

Duizend Woorden is een project van Uitgeverij Nieuw Amsterdam en de VPRO.

Het was druk op de parkeerplaats. Maar ik was niet van plan me te laten ontmoedigen. Eens in de zoveel tijd moet ik gewoon naar de Gamma. De meeste mannen hebben dat volgens mij. Ik vermoed dat we het sinds we niet meer jagen (op groot wild bedoel ik), vooral van bouwen moeten hebben. Na een dagje klussen, als deodorant geen vat meer heeft op je lichaamsodeur en het zaagsel in je bilnaad staat, dan voel je weer dat je leeft.

Het viel niet mee om binnen te komen dit keer. Bij de ingang stond een grote donkere kerel een gordijnrails van vijf meter naar buiten te werken. Dat hij met een onhandige glimlach op z’n gezicht een stuk ijzer overdwars door de deuropening stond te wurmen vond ik nog tot daar aan toe, maar het was prettiger geweest als hij daarvoor de uitgang had gekozen. Dat heb ik weer: ga ik naar de Gamma om mijn mannelijkheid kracht bij te zetten, sta ik al bij de ingang als een soort Mister Bean een gordijnrails te ontwijken. De glimlach op zijn mond had iets krampachtigs gekregen. Hij leek me niet het type om snel op te geven en omdat ik geen zin had om ’s avonds met vijf hechtingen in mijn voorhoofd op de bank te zitten, schoot ik met een soepele beweging onder hem door.

Ik weet niet precies wat het is waardoor mannen zich goed voelen in zo’n loods. Misschien is het de geur van houtsnippers en verf. Of misschien is het de overzichtelijke manier waarop die bouwmarkten zijn ingedeeld. Stel je voor dat het leven zo overzichtelijk was. Rij 13: werk, rij 21: kinderen, rij 34: minnaressen. Hoe dan ook is er iets waardoor al die mannen daar rondlopen alsof ze alle tijd van de wereld hebben. Natuurlijk gaat het er nog steeds om wie de grootste boor in z’n karretje heeft, maar kameraadschap overheerst.
Als je naar die karretjes kijkt, valt er nog iets op. Ze zijn altijd vol. Dat is het enige probleem van de Gamma: ik kom daar voor een rol tape, wat spijkers en ijzerdraad. Maar na een uur loop ik naar buiten met een mini-zaklantaarn, een soldeerbout, houtlijm, twee hangsloten en gevelreiniger. En ik heb niet eens een gevel.

De Gamma is voor mannen wat Ikea is voor vrouwen. Het is voor vrouwen namelijk fysiek onmogelijk om alleen een lampje te kopen bij de Ikea. Die lange bochtige wandeling is teveel voor ze. Halverwege pakken ze alsnog een tas en bij de kassa zit die vol met tien kleerhangers, vijfhonderd waxinelichtjes, twee kussens en een knoflookpers. Want dat zijn dingen die ‘altijd van pas komen’. Mannen hebben dat niet. In de Ikea ben ik meestal gericht op de uitgang. Of op het restaurant. Vroeger kon je de Ikea-wandeling niet afsnijden. Fascistisch was dat gewoon. Dan moest je een uur lang achter de Tokkies aanlopen, terwijl je alleen een kaasschaaf wilde hebben. Ik ben een keer bijna gearresteerd omdat ik met een Billy een gat in de route stond te slaan.

Ook dit keer kwam ik met meer spullen bij de kassa dan ik me had voorgenomen. Je weet tenslotte nooit wanneer een elektrische stoomreiniger een keer van pas komt. Toen ik buiten met een gelukzalig gevoel mijn buit in de auto stond te laden, zag ik aan het einde van de parkeerplaats nog net een gordijnrails wegfietsen.

www.nielsgodron.nl

Nog veel leuker dan op de fiets zitten en naar mensen kijken, is op een terras zitten en naar mensen kijken. Daar had ik vanochtend alle gelegenheid toe, want ik wachtte op een telefoontje dat Lees verder...

Vannacht rond 1.00 uur in een pand aan de Herengracht in Amsterdam, toen de regen nét niet door de grote opengeslagen ramen naar binnen bleek te komen, gaf A. het sein Lees verder...

In het kader van dromen najagen, sta ik woensdag 4 juni eindelijk weer op de planken! In het Comedy Theater in Amsterdam mag ik een avond improviseren met de cabaretiers van Op Sterk Water.

Voor wie Op Sterk Water nog niet kent: iedere voorstelling is uniek, omdat het publiek bepaalt wat er gespeeld of gezongen wordt.

Stel nou dat je denkt: 'Daar wil ik wel bij zijn, zelfs als Niels meedoet', haal dan je kaarten aan de kassa onder vermelding van het wachtwoord 'ik ben verdwaald'. Daarmee krijg je 50% korting. Klik voor meer informatie op de flyer.

Op Sterk Water, woensdag 4 juni, 20.30 uur, Comedy Theater i/d Nes (achter het Rokin).

Het zou me niet verbazen als door het warme weer het aantal verkeersongevallen onder mannen de afgelopen dagen drastisch is toegenomen. Ik heb er alleen vandaag al twee op een haar na een lantaarnpaal zien missen. Het is zomer in Nederland (de lente slaan we gewoon over, dat is zó 2007). En nu we al een paar van die warme dagen achter ons hebben, durven we onze jas thuis te laten. Sterker nog, durven we heel véél kledingstukken thuis te laten.

Misschien ligt het aan mij, maar dat zorgt voor aanzienlijke vertraging op de fiets. Ik geloof dat ik vanochtend zelfs voor een groen stoplicht heb staan wachten. De reden was een zomerjurkje dat met Marilyn Monroe-achtige frivoliteit om haar blonde eigenaar wapperde. Zo’n jurkje dat vanaf windkracht twee opstijgt als het niet gedragen wordt. Voor de minder poëtische lezer: een geil jurkje dus. Normaal gesproken overleef je het nauwelijks als je in Amsterdam voor een groen stoplicht blijft wachten. Als je dacht dat automobilisten opgefokt zijn in het verkeer, dan vergis je je. Fietsers zijn veel erger. Ze beginnen al vanaf tien meter afstand te rammen op hun nét te luide bel, begeleid door een verongelijkt ‘JA, HALLO!' Maar nu bleef het verdacht stil achter me. Ik keek voorzichtig achterom. Vier mannen met open mond. Er werd goedkeurend geknikt: voor zoiets komen wij graag vijf minuten te laat.
Er zijn drie verschillende uitingen van zomer die hun effect zelden missen: het korte rokje (met bijbehorende lange benen), het decolleté (het kan dus nóg lager) en al dan niet subtiel zichtbare lingerie (laat al die mannen maar lullen over hoe ordinair ze een kanten string boven een heupbroek vinden, ze kijken er echt niet voor niets naar).
Gisteren zag ik een paar bouwvakkers bij een hek staan. Ik stond voor een stoplicht te wachten en keek een tijdje naar ze. Ik kon ze niet verstaan, maar steeds als er een vrouw langs vlinderde, keken ze elkaar lachend aan en mompelden wat. Aan de verlegen manier waarop ze dat deden, zag ik dat ze elkaar niet goed kenden. Overigens vraag ik me af of de baas erg blij was met alle afleiding, want nadat ze hun sigaretten hadden uitgemaakt, zag ik ze er meteen nog één draaien.

Kortom, het is één grote hormonale bedoening in de openbare ruimte. (En dan heb ik het nog niet eens over die kloteduiven, die vastbesloten zijn hun nest per se op míjn balkon te maken.) Hooikoortsberichten lijken me dan ook niet langer de prioriteit voor teletekst. In plaats van pollen kunnen ze ons beter informeren over het aantal feromonen: ‘Morgen is het geen goede dag voor mannen. Als u een man bent blijf dan zoveel mogelijk in huis en probeer ramen en deuren gesloten te houden. Als u ondanks deze maatregelen toch last krijgt, dan is er altijd nog de koude douche.’

www.nielsgodron.nl

Ze liggen er al lang niet meer uit noodzaak: grachten. Tallozen werden er gedempt, wat ik altijd een raar woord vind als het over grachten gaat. Alsof ze lawaai maken. Gedempt is Lees verder...

Sommige mensen zien in een fontein niet meer dan een waterstraal, die met kracht de lucht in wordt geschoten. Om daarna, afhankelijk van de ondergrond, met meer Lees verder...

Maandag 25 februari staat mijn column Wie zegt er nou 'hoi' tegen een vogel in Dagblad De Pers (onderaan de Puzzelpagina). Zorg dat je er een te pakken krijgt!